อันนี้ในข่าวตอนแรกตกประเด็นสำคัญไปครับ คือ สหภาพ TOT ไปร้องผู้ตรวจฯ ก่อน คราวนี้ผู้ตรวจฯ เลยส่งหนังสือกลับมาหาทุกคนครับ

กรณีนี้ครอบคลุมแค่ระบบสัมปทานใช่ไหมครับ ไม่ได้คลุมถึงคลื่นที่ tot ถืออยู่ซึ่ง tot สามารถเอาไปให้ชาวบ้านเขาเช่าได้โดยไม่ผิด

เป็นบริษัทที่ส่วนราชการถือหุ้นรวมมากกว่าร้อยละห้าสิบ หรือรัฐวิสาหกิจครับ

นั่นสิ เป็นแค่บริษัทที่มีรัฐถือหุ้นนี่ ไม่ได้เป็นราชการ

+1 ต่างจาก 1800 อย่างไร

ง่าวไปเลย tot จะฟ้องเขา เขาเลยคืนให้หมดเลยอดฟ้องไม่พอสถานการณ์ บ.ตัวเองยิ่งเตี้ยลงสาละวันเตี้ยลง
สุดท้ายต้องกลับมาง้อเขาให้เช่าคลื่นเราใหม่นะเตง

ตกลงคลื่นเป็นของประเทศหรือขององกกรค์ TOT ครับ?

สมมุติคุณมีทรัพย์สินอยู่แล้วให้คนอื่นเช่า แล้วสัญญาระบุไว้ว่าหมดสัญญาให้ส่งทรัพย์สินคืนให้คุณเอาไปใช้ต่อ แต่พอหมดสัญญาจะเอาคืนมาใช้ดันโดนผู้มีอำนาจริบไปซะงั้น

คลื่นในปัจจุบันถือเป็นทรัพย์สินของประเทศครับ ไม่มีเจ้าของ มีแต่ให้สิทธิ์ใช้งาน

อันนี้ตามหลักจริยธรรมนะครับ

การที่บอกว่า TOT เป็นเจ้าของคลื่นนั้น กรณีนี้ต้องกลับไปดูครับว่า TOT ได้มายังไง เสียตังซื้อมาหรือเปล่า หรือได้มาฟรีๆเพราะตอนนั้นเป็นหน่วยงานรัฐบาล ที่มุ่งหวังสร้างประโยชน์ให้ประชาชน แต่ตอนนี้กลายเป็นหน่วยงานของสหภาพ มีและอยู่เพื่อสหภาพ

การเอาของที่เคยยินยอมให้ใช้ฟรีๆกลับมาบริหารใหม่ เพื่อวัตถุประสงค์เก่า(มุ่งหวังสร้างประโยชน์ให้ประชาชน) เพราะของที่ให้ใช้ไม่ได้สร้างประโยชน์ตามวัตุประสงค์ที่เคยให้ ก็เป็นเรื่องที่ถูกแล้วนี่ครับ?

อันนี้ตามหลักกฎหมายนะครับ

พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 ให้ดู 27, 45-47, 82, 84 ครับ เน้นที่ 84 วรรค 2

ตามความเป็นจริง กสทช. มีสิทธิ์และอำนาจเต็มในการริบคลื่นครับ

หากมองแบบผิวเผินและไม่ได้ลงลึกในรายละเอียด หลายคนอาจคิดว่าคลื่นนี้เป็นสมบัติของ TOT และเหมือนว่ามี กสทช. เป็นตัวละครร้ายจะมาฉกชิงเอาคลื่นไป แท้จริงแล้วคลื่นนี้ไม่ได้เป็นสมบัติของ TOT มานานจะร่วม 20 ปีแล้วล่ะครับ

เพราะ รัฐธรรมนูญ ตั้งแต่สมัยปี 2540 กำหนดให้ คลื่นความถี่ ถือเป็น "สมบัติของชาติ" โดยจะต้องมีองค์กรอิสระที่คอยกำกับดูแลจัดสรรและให้สิทธิ์ในการใช้คลื่นความถี่ และพอกลายเป็นรัฐธรรมนูญปี 2550 ก็สานต่อเจตนารมย์เดิม โดยรัฐธรรมนูญปี 2550 ได้บัญญัติไว้ว่า

"คลื่นความถี่ที่ใช้ในการส่งวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และโทรคมนาคมเป็นทรัพยากรสื่อสารของชาติเพื่อประโยชน์สาธารณะ ให้มีองค์กรของรัฐที่เป็นอิสระองค์กรหนึ่งทำหน้าที่จัดสรรคลื่นความถี่ตามวรรคหนึ่ง และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ”

ซึ่งก็กลายมาเป็น พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฯ และกำเนิดองค์กรกำกับดูแล คือ กสทช. ในปัจจุบันอย่างที่เราทราบกันนั่นเอง (หลักการและเหตุผลคือ คลื่นวิทยุเป็นทรัพยากรที่มีจำกัด จึงต้องตกเป็นสมบัติของชาติ และได้รับการจัดสรรอย่างเหมาะสมและเป็นธรรมเพื่อประโยชน์สาธารณะ องค์กรใดจะมายึดครองเอาไว้เองไม่ได้)

ดังนั้น ความเป็นเจ้าของคลื่นของ TOT และ CAT จึงตกไปโดยปริยาย ตั้งแต่มีรัฐธรรมนูญปี 2540 เป็นต้นมา องค์กรเหล่านี้ไม่มีสิทธิ์ถือครองคลื่นเองได้อีก (รวมทั้งคลื่นคงามถี่ต่างๆ ที่ครอบครองโดยทหาร และองค์การสื่อสารมวลชนต่างๆ ด้วยเช่นกัน) และคลื่นต้องตกเป็นสมบัติของชาติ โดยมี กสทช. เป็นองค์กรที่ได้รับอำนาจในการกับดูแลและจัดสรรคลื่นความถี่โดยชอบธรรมตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติไว้

ความถูกต้อง คือต้องยึดกฏหมายสูงสุดของประเทศเป็นหลัก คือรัฐธรรมนูญ ซึ่งก็ได้กำหนดไว้ว่า กฏหมายอื่นใด จะมาขัดกับรัฐธรรมนูญไม่ได้ครับ ในเมื่อกฎหมายสูงสุดของประเทศกำหนดไว้แบบนี้ ทุกฝ่ายต้องปฏิบัติตาม จะอ้างว่าตัวเองเป็นเจ้าของคลื่นมาก่อนและจะไม่ยอมคืนก็ไม่ได้แล้วครับ

โดยหลักการแล้ว ย้อนไปในสมัยนั้น เมื่อรัฐธรรมนูญบัญญัติไว้เช่นนี้ องค์กรที่เคยถือครองคลื่นเอาไว้ก็ต้องหมดสิทธิ์ในคลื่นนั้น และคลื่นทั้งหมดก็ต้องส่งคืนให้องค์กรที่กำกับดูแลเพื่อให้มีการจัดสรรใหม่ แต่ในความเป็นจริง คณะผู้ร่าง พรบ. กสทช. เขาก็เข้าใจถึงสถานการณ์ในตอนนั้น คือทั้ง CAT และ TOT ยังพึ่งพาคลื่นในการให้สัมปทานกับบริษัทเอกชนอยู่ และเป็นการติดสัญญาระยะยาวกับทางเอกชนด้วย จึงกำหนดให้องค์กรเหล่านี้ยังมีสิทธิ์ในการถือครองคลื่นเพื่อการสัมปทานต่อไปได้จนกว่าจะหมดอายุสัมปทาน หลังจากนั้นต้องส่งคลื่นคืนให้ กสทช. มาจัดสรรใหม่ ซึ่งทั้งหมดนี้ได้บัญญัติชัดเจนไว้ใน พรบ. แล้ว

องค์กรอย่าง CAT และ TOT ก็ทราบมานานหลายปีแล้วว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ซึ่งก็ถือว่าเป็นการ "หยวน" ให้แล้ว กสทช. ไม่ได้ริบคลื่นในทันที และให้เวลาในการเปลี่ยนผ่านมานานพอสมควร มีเวลาหลายปีในการปรับตัวขององค์กรที่พอหลังจากหมดอายุสัมปทานนี้ไป ก็จะต้องส่งคลื่นคืนรัฐ และองค์กรเหล่านี้จะต้องร่วมประมูลเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการใช้คลื่นสำหรับประกอบกิจการเองเฉกเช่นเอกชนรายอื่นๆ ทั่วๆ ไป คำถามคือ TOT พร้อมสำหรับการปรับตัวตรงนี้ไหม หรือเวลาที่ผ่านมาหลายปีไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วพอถึงเวลาจะต้องส่งคืนคลื่น ก็ดันเล่นตุกติกนอกกติกาที่จะยื้อคลื่นไว้ให้นานที่สุด ตรงนี้สังคมคอยตั้งคำถามอยู่ครับ

จะเห็นข่าวที่ผ่านมาว่าผู้บริหารของ CAT ยอมคืนคลื่น 1800 ให้กับ กสทช. แต่โดยดี จนมาสู่การประมูลคลื่น 1800 ที่ผ่านมาในที่สุด เพราะผู้บริหาร CAT คงทราบดีแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะไปงัดข้อกับ กสทช. ส่วนผู้บริหาร TOT ก็คงจะทราบดีเช่นกันว่างัดข้อไปก็ไม่สำเร็จ เลยนิ่งเงียบมาโดยตลอด แต่ที่ออกมาเคลื่อนไหวตลอดคงเป็นสหภาพ TOT ที่รู้ตัวว่าสภาพบริษัทตัวเองกำลังสั่นคลอนและส่งผลถึงความมั่นคงในหน้าที่การงานตัวเองด้วย เลยออกมาเปิดเกมสุดตัวอย่างที่เราเห็นกัน

ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ คงจะพอสรุปได้ว่าหาก TOT ฟ้องไปยังไงก็ไม่ชนะครับ ทุกอย่างมันก็จะต้องเป็นไปตามนั้นอยู่แล้ว ไม่เห็นทางที่ศาลจะให้ TOT ถือครองคลื่นได้ต่อไปเลยในเมื่อ รัฐธรรมนูญและ พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่บัญญัติไว้ชัดเจนขนาดนั้น ศาลท่านก็ต้องยึดตามกฎหมายเป็นหลักแหละครับ นี่ก็เป็นแค่เกมยื้อเวลาตาย ดิ้นเฮือกสุดท้ายของสหภาพ TOT เท่านั้น เพราะถ้าเขายื้อไว้ไม่สำเร็จ ก็จะเป็นการเริ่มนับเวลาถอยหลังที่องค์กรของพวกเขาจะล้มแล้วล่ะครับและพวกเขาจะต้องตกงาน เพราะองค์กรพวกเขายืนด้วยขาตัวเองแทบไม่ได้แล้ว เคยนอนกินมาโดยตลอดนั่นเอง

คลื่นเตยเป็นสิทธิ์ของTOT สมัยยังเป็นองค์การโทรศัพท์ครับ แต่พอมีกสทช. เป็นองค์กรอิสระ เขามีอำนาจเต็มในการจัดสรรคลื่นความถี่ใหม่ทั้งหมดอยู่แล้ว

จริงๆTOT เป็นหน่วยงานย่อยระดับเล็ก จะไปแย่งอำนาจเรื่องนโยบายจากองค์กรอิสระโดยตรงได้อย่างไร?

แปรรูปเป็นรัฐวิสาหกิจแล้ว ก็ต้องแข่งขัน ไม่ใช่คิดจะใช้อำนาจสิทธิพิเศษเพื่อนอนกินหัวคิวไปเรื่อยๆ

เรื่องตลกคือสมัยแปลงสัญญาสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต ที่ทักกี้โดนฟ้องหาว่าขายชาติเอื่อประโยชน์ตัวเอง แต่ข้อเท็จจริงรัฐดันได้เงินส่วนแบ่งมากกว่าเดิม เพราะโดนหักหัวคิวน้อยลง?